Franciszek Kleeberg przyszedł na świat 1 lutego 1888 r. w Tarnopolu w rodzinie o silnych tradycjach wojskowych i patriotycznych. Od najmłodszych lat wiedział, że chce iść w ślady ojca – rotmistrza dragonów armii austro-węgierskiej. Już jako 10-latek rozpoczął naukę w szkołach wojskowych monarchii Habsburgów. Był prymusem, wyróżniał się wiedzą i talentem, a z czasem zyskał opinię wybitnego artylerzysty.Chrzest bojowy przeszedł w 1914 r., biorąc udział w ciężkich ofensywach przeciw Serbii.
Rok później wrócił na ziemie polskie służył kolejno w Legionach Polskich, Polnische Wehrmacht, a następnie w armii odrodzonej Rzeczypospolitej. W 1918 r. walczył w obronie Lwowa, za męstwo odznaczony orderem Virtuti Militari. Wojnę polsko-bolszewicką zakończył w stopniu pułkownika.
Po wojnie nie przestawał się kształcić także za granicą. W 1925 r. ukończył prestiżową Wyższą Szkołę Wojenną w Paryżu, co otwierało mu drogę do najwyższych stanowisk. Wtedy jednak podjął decyzję, która zahamowała jego błyskotliwą karierę: podczas przewrotu majowego opowiedział się po stronie legalnego rządu. Od tej pory sanacyjne elity patrzyły na niego z nieufnością, a jego przyjaźń z gen. Władysławem Sikorskim tylko pogłębiała dystans.
Choć w 1928 r. awansował na generała brygady, był to jego ostatni awans w II RP. Dowodził m.in. 29. Dywizją Piechoty oraz okręgami korpusów w Grodnie i Brześciu nad Bugiem. Pozostawał oficerem „na bocznym torze”, mimo ogromnego zaangażowania i nowatorskiego myślenia.
To właśnie wtedy dał się poznać jako wizjoner. Przewidywał, że Polesie wbrew optymistycznym planom może stać się areną działań wojennych. Z własnej inicjatywy opracował plan obrony regionu i prowadził gry wojenne zakładające niemiecki atak. Zabiegał też o stałe, zgrane sztaby dla korpusów i armii, przekonując, że improwizacja w dowodzeniu prowadzi do klęski. Jego memoriał z 1937 r. pozostał bez echa.
Historia pokazała, jak bardzo miał rację.
Dziś, w rocznicę jego urodzin, przypominamy postać generała, który wyprzedzał swoje czasy
