🇵🇱 𝟏𝟕 𝐖𝐑𝐙𝐄𝐒𝐍𝐈𝐀 𝟏𝟗𝟑𝟗 𝐑. 𝐀𝐆𝐑𝐄𝐒𝐉𝐀 𝐒𝐎𝐖𝐈𝐄𝐂𝐊𝐀 𝐍𝐀 𝐏𝐎𝐋𝐒𝐊𝐄

Stalin uznał, że wszelkie układy zawarte uprzednio z Polską (w tym traktat ryski z 1921 r. i pakt o nieagresji z 1932 r.) nie obowiązują, Polska bowiem przestała istnieć. W chwili, gdy zastępca komisarza ludowego spraw zagranicznych Potiomkin odczytywał ambasadorowi Grzybowskiemu treść noty dyplomatycznej, Armia Czerwona rozpoczęła już zbrojną napaść na całej długości wschodniej granicy II RP.

Walki z Armią Czerwoną toczyły się w wielu miejscach wschodniej Polski. Opór stawiały m.in. oddziały Korpusu Ochrony Pogranicza oraz Wojska Polskiego. Wśród polskich formacji, których działania zostały bezpośrednio dotknięte sowiecką agresją, znalazła się Grupa Operacyjna „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga.

𝐊𝐋𝐄𝐄𝐁𝐄𝐑𝐂𝐙𝐘𝐂𝐘 𝐖𝐎𝐁𝐄𝐂 𝐒𝐎𝐖𝐈𝐄𝐂𝐊𝐈𝐄𝐉 𝐀𝐆𝐑𝐄𝐒𝐉𝐈

Po otrzymaniu 17 września rozkazu Naczelnego Wodza gen. Kleeberg skierował swoje oddziały w stronę Kowla, skąd planowano dalsze wycofanie przez Rumunię i Węgry. Sytuacja zmieniła się, gdy Kowel został zajęty przez wojska sowieckie. 22 września gen. Kleeberg podjął decyzję o marszu w kierunku oblężonej Warszawy.

Pod koniec września oddziały SGO „Polesie” zetknęły się bezpośrednio z wojskami sowieckimi.

29–30 września 1939 r. Kleeberczycy stoczyli zwycięskie walki pod Jabłonią i Milanowem. Były to jedne z najważniejszych starć polskich oddziałów z Armią Czerwoną podczas kampanii 1939 roku.

Po tych walkach żołnierze gen. Kleeberga kontynuowali marsz. Wkrótce dotarła do nich wiadomość o kapitulacji Warszawy. SGO „Polesie” skierowała się następnie w stronę Dęblina, a później stoczyła ostatnią wielką bitwę kampanii 1939 roku – bitwę pod Kockiem i Serokomlą, zakończoną kapitulacją 5 października.

17 września 1939 r. rozpoczął się kolejny tragiczny etap kampanii polskiej.

Dla Kleeberczyków sowiecka agresja nie oznaczała końca walki. Ich szlak bojowy prowadził dalej przez walki z Armią Czerwoną pod Jabłonią i Milanowem, aż po ostatnią bitwę pod Kockiem, Serokomlą i Wolą Gułowską.